Zwitserlevengevoel

Zwitserland is een paradijs voor dieren. Er zijn weinig plekken op deze aardbol te vinden waar dierenwelzijn zo veel aandacht krijgt. Als Nederlandse dieren zouden weten hoe goed het leven daar is, bestormen ze in rijen van vijf de Gotthard-tunnel.

Geiten, schapen en runderen hoeven er niet 30 (of was het 40?) seconden onverdraaglijke pijn te lijden, nadat iemand hun halsslagader heeft doorgesneden. De rituele slacht is er al sinds 1892 (en nee, dit is geen typefout) verboden.

De Zwitserse overheid heeft per wet geregeld dat dieren recht hebben op contact met hun soortgenoten. Geen eenzame en depressieve hamsters, paarden of vogeltjes in der Schweitz.

Sportvissen? Het is verboden. Tenzij je het beest daarna opeet. Voor Cesar Millan valt er in de Alpen ook al niets te rehabiliteren: elke hondeneigenaar volgt verplicht een cursus hondenpsychologie.

Maar nu heeft mijn Zwitserlevengevoel toch een klein deukje opgelopen. Want zijn de melkkoeien in de alpenweiden straks ook nog gelukkig? In plaats van de traditionele koeienbel krijgen de dames nu een hightech sensor om de nek. En eentje in hun genitaliën. Au!!

Met de nieuwe uitvinding stuurt de koe een sms aan de boer als haar hormonen gaan opspelen. Die kan dan een insemineermachine laten aanrukken.

De reden voor deze weinig romantische uitvinding? De Zwitserse melkmeisjes zijn tegenwoordig minder vaak tochtig. Zonder tocht, geen bevruchting. Zonder kalveren geen melk. En dat juist nu de ‘tederste verleidingen’ niet aan te slepen zijn. Met 11,4 kilo per persoon per jaar is de Zwitser de chocoladeverslinder van Europa.

Overigens kan een beetje boer met het blote oog ook wel zien of de dames er klaar voor zijn. Maar ja, da’s lastig, en het kost tijd. Zeker met al die bergweggetjes. Met dit nieuws heeft het romige alpenreepje voor mij toch iets van zijn glans verloren.

Ezellief en -leed

Even waan ik me in een aflevering van Animal Cops Houston. De tranen prikken achter mijn ogen als ik naar de hoeven van de stakker voor me kijk. Hoe kan iemand een dier, zijn dier, zo laten lijden?

De hoeven van ezel Goliath zijn zo ver uitgegroeid, dat hij op groteske Arabische pantoffels lijkt te staan. Wanstaltig krullen de punten van zijn ‘slippers’ omhoog. Het is een wonder dat hij nog kan lopen.

‘Weggooiertjes’, noemt de eigenaar van de Ezelshoeve ezels als Goliath en Imma.

Ze vonden vader en dochter in een bos net over de grens, waar ze aan een boom gebonden stonden. De zwaar verwaarloosde ezels waren angstig en volledig uitgeput toen in de veilige Ezelshoeve aankwamen.

Goliath heeft een blik in zijn ogen die je vaak ziet bij mishandelde en verwaarloosde dieren. Gelatenheid, in een poel van onverholen verdriet en pijn. Maar ook een sprankje hoop, dat iemand hem zal helpen.

Lijdzaam laat Goliath toe dat zijn operatiewond ontsmet wordt. De hengst is pas geleden gecastreerd. Pas als hij volledig hersteld is, kan een hoefsmid aan de slag met zijn voeten. Het corrigeren van zijn hoeven en de stand van zijn poten wordt een langdurig en pijnlijk proces.

Zo langdurig en pijnlijk, dat je bijna zou wensen dat hun eigenaar zelf even kan voelen wat hij de dieren heeft aangedaan. De dieren die van hem afhankelijk waren. Twee maanden rondlopen op meerdere maten te kleine schoenen lijkt een zeer milde straf.

Met veel TLC worden ook Goliath en Imma weer opgelapt. Zodra het kan mogen ze zich aansluiten bij de kudde. Opeens moet ik denken aan iets anders wat ik ooit hoorde op Animal Planet: ‘Een paard gaat voor voedsel; een ezel voor liefde.’

Ze zijn op de Ezelshoeve op de juiste plaats, want het is voor alles een plek vol liefde, hoop en plezier. Liefde die mensen bindt aan ezels en mensen aan mensen. Deze dierlievende dame en haar twee vriendinnen prijzen zich gelukkig dat ze er een dag hebben mogen meehelpen.

En Goliath? Ook hij zal het ongetwijfeld redden. Hij is niet voor niets vernoemd naar een kampioenvechter!


Met dank aan de Ezelshoeve voor de foto.

Koetje erbij?

Het is al even crisis in makelaarsland. Vastgoedverkopende dames en heren moeten tegenwoordig sloven voor hun commissie. Makelaars klagen steen en been over de stagnerende huizenverkoop en de dalende prijzen. Ze vragen zich vertwijfeld af: hoe verkoop ik een huis in deze zware tijden?

Ook een gratis luxekeuken of stoffering naar keus kan potentiële kopers niet meer verleiden. Hoog tijd om creatieve oplossingen te bedenken. Zoals de projectontwikkelaar van Buitenhoeve in de Helmondse wijk Brandevoort deed. Hij besloot om levende have in de strijd te gooien. Zijn huizen worden opgeleverd inclusief gazon ‘met gratis konijn voor de kinderen'.

Zelfs een ‘bewust’ aangeschaft konijn loopt een behoorlijk risico op ‘dumping’ zodra de kinderen er niet meer naar omkijken, het beestje toch niet zo knuffelbaar blijkt te zijn of wanneer de vakantie voor de deur staat. Ze worden zonder pardon over het hek gegooid bij de kinderboerderij, achtergelaten in het park of in een afvalcontainer. Soms met hok en al.

Een gratis konijn, pfff, hoe gewoontjes moeten ze gedacht hebben bij Het Betere Boerenerf: ‘Wij zijn makelaars met passie voor woonboerderijen. We houden van het Hollandse landschap. (...) en daar mag een mooie zwartbonte koe natuurlijk niet in ontbreken. (...) Daarom krijgt u die er van ons gratis bij ... .’

Het ongevraagd cadeau geven van dieren is verkeerd en mag niet. De aanschaf van een dier is een verantwoordelijkheid voor het leven en mag nooit lichtzinnig gedaan worden. Nog niet overtuigd? Lees dan het verhaal van verjaardagscadeau Schnelle Frida.

Uniek Veluws vlees

Hoe breng je een nieuw versproduct aan de man? Je noemt het uniek, natuurlijk en gezond. Niet dikmakend en je zet er uitdrukkelijk bij dat er géén kunstmatige stoffen in zitten. Gouden formule. Werkt altijd! De tekstschrijvers gaan meteen aan de slag: ‘Het unieke verhaal van... Als enige supermarkt in Nederland kiest Plus voor de verkoop van wild, afkomstig van onze eigen Veluwe. Uniek vlees met een volle smaak. Wild bevat geen enkele kunstmatige toevoeging, is caloriearm en rijk aan eiwitten. Het wildaanbod bij Plus wordt niet bepaald door de vraag naar wild, maar is afhankelijk van de natuur...’

‘Jongens, kunnen jullie nog even zorgen voor een leuk plaatje voor de verpakking? Iets groens en gezelligs met een boom en wat grazende beestjes? O ja, zet er ook nog even bij waar de Veluwe precies is, voor onze klanten die niet weten waar het ligt.’ Op het laatste moment verbindt de reclameafdeling nog een leuke wedstrijd aan de aanbieding. De prijs: een wildarrangement. En een korting van 20 procent, zodat ook de vleesetende klant met een smalle beurs het product kan betalen.

Reclame is synoniem met overdrijving, halve en hele waarheden, maar hier maken Plus-marketeers zich toch wel schuldig aan jokkebrokkigheid. Een kandidaat voor de Liegebeest Trofee van Wakker Dier zou ik denken. Het aanbod wordt bepaald door de natuur? Staan de herten, reeën en zwijnen in rijen langs de weg opgesteld, zwaaiend en roepend ‘eet mij, eet mij’? Hoe graag jagers zichzelf ook natuurbeheerders noemen, de dood door een kogel of een schot hagel is allesbehalve natuurlijk.

En doden doen ze, die jagers. Het ‘unieke’ van het everzwijn is dat het meest vervolgde dier van Nederland is. Acht van de tien dieren, duizenden biggetjes en volwassen zwijnen, moeten er jaarlijks aan geloven. Ze zijn er zo angstig door geworden, dat ze tegenwoordig op de grasvelden in Epe rondlopen. Alleen daar dragen natuurbeheerders geen wapen. Nee, het is inderdaad niet de consument die zo graag wild wil eten; het is een uiterst lucratieve handel. Het feit dat niemand wil vertellen hoeveel dieren jagers jaarlijks op de Veluwe over de kling jagen, is veelzeggend.

U moet de Plus-mensen maar op hun mooie blauwe ogen geloven dat de in frisgroene verpakking gestoken wildzwijnsteaks, reeënruggetjes en hertenbiefstukjes inderdaad van ‘onze eigen’ Veluwe afkomstig zijn. Maar mochten ze op dit punt wel de waarheid spreken, dan zitten er vast zo veel stresshormonen in, dat ik u zou aanraden dit unieke aanbod van de supermarkt beleefd af te slaan.

Dierenleed. De Plus geeft meer. Veel meer...

Operatie Nijntje

Hoe vang je een konijn? Deze vraag hield me wekenlang bezig. Sinds de dag dat ik het ‘wegwerpkonijn’ voor het eerst zag rondhupsen in het park. ‘Gewoon in z’n nekvel grijpen’, was het advies van voorbijgangers. ‘Grijp hem waar je maar kunt. Desnoods aan zijn oren', adviseerde de professionele dierenvanger die ik om hulp had gevraagd. Ze vangt alles, van aalscholvers tot hangbuikzwijnen. Ook zij probeerde het beestje meermalen te vangen. ‘Een wilde kat vangen is makkelijker dan een konijn’, verzuchtte ze toen we het nog een keer samen probeerden.

Gewapend met mijn rode Gourmet-kattentas en een zak Crunchy krokante muesli loop ik voor de zoveelste keer naar het park. Het is zondagavond en het regent een beetje. Het konijntje zit niet in de bosjes waar ik hem meestal zie. Dan spot ik hem in de dierenweide. Een geitje geeft hem net een speels kopstootje; een knobbelgans blaast naar hem.

Ik ga op een bankje bij het hek zitten en roep hem. ‘Hee lief! Kom maar hier. Ik heb lekkere brokjes.’ Ik denk aan het advies van de Dog Whisperer. Je moet denken aan wat je wilt dat er gebeurt. Niet aan waar je bang voor bent dat gebeurt. Ik visualiseer dat hij zelf de kattentas in loopt en dat ik die dan vliegensvlug dichtrits. Even later kruipt hij onder het hek door en komt hij aangehuppeld. Muesli, yummie! Hij heeft me al zo vaak gezien dat hij weet wat voor lekkers ik bij me heb.

Ik hoor de woorden van Cesar Millan in mijn hoofd, terwijl het konijntje steeds dichterbij komt. Hij besnuffelt de tas van alle kanten. Het duurt even voor hij de open flap heeft gevonden. Voorzichtig steekt hij zijn kopje in de tas en grist een brokje weg. Hij peuzelt het buiten bereik op. Geduld, maan ik mezelf. Geduld! Elke keer loopt hij iets verder de tas in. Ik sla toe...

Nog beduusd door mijn plotselinge succes, sta ik een halfuur later met mijn vangst in de opvang. Er staat al een hok voor hem klaar. ‘Beetje mager, een loopoog, maar verder gezond’, is de diagnose van Hannie, de vrouw die zich over hem wil ontfermen. ‘Ik zal goed voor hem zorgen.’ Ik geloof haar, maar het kost me moeite om hem achter te laten.


Deze week ben ik bij hem op bezoek geweest. Hij is bij de dokter geweest. Zijn traanbuis is doorgespoeld en hij is gecastreerd. Hij heeft veel geslapen hoor ik. Hij laat zich nu zonder problemen oppakken en ik aai hem langdurig. Ik ga hem missen ‘mijn’ konijn. Als ik wegga, ligt hij uitgestrekt en diep in slaap tegen de zijkant van zijn kooi. Voorpootjes opgetrokken onder zijn kin. Zijn witte neusje beweegt; hij droomt. ‘Je mag hem zo vaak je wilt komen bezoeken’, roept Hannie me na. De schat...

Eendjes voeren

Eendjes voeren in het park of bij de kinderboerderij. Wie heeft het als kind niet gedaan? En nog steeds verdwijnen er dagelijks ontelbare oude broden en beschimmelde kontjes in de magen van eenden en ander wild.

De meningen zijn verdeeld over hoe slecht brood is voor de dieren. Tegenstanders beweren dat het leidt tot een vroegtijdige dood. Tegelijkertijd zijn er biologen die dat onzin vinden. Zeker is dat al dat brood in het water slecht is voor de waterkwaliteit, en uiteindelijk voor de vissen. Daarbij trekt het ratten en ander gespuis aan.

Als de onbedwingbare neiging van mensen om wilde dieren te voeren zou stoppen bij eenden, zou de schade nog te overzien zijn. Maar mensen negeren massaal verboden om dieren te voeren in (wild)parken, bij kinderboerderijen en hertenkampen. Menig hert heeft ernstige darmproblemen overgehouden aan deze burgerlijke ongehoorzaamheid.

Voeren kan zelfs leiden tot een enkele reis naar de slager. Konikspaarden in de Hoeksche Waard worden mogelijk geslacht, omdat ze mensen lastigvallen, nadat ze gevoerd en aangehaald zijn. In Brabant zijn acht jonge stieren gedood, omdat wandelaars ze eten gaven.

Waarom mensen het niet kunnen laten om wilde dieren eten te geven, is voer voor psychologen. De conclusie moet in ieder geval zijn, dat dieren onhandelbaar en gevaarlijk worden, doordat mensen het vertikken om zich aan de regels houden. De natuur schotelt dieren een gevarieerd en gezond menu voor. Zij hebben ons (oude) brood niet nodig. Dat hoort thuis in de groenbak. Of nog beter: koop eens wat minder brood!

Geknipt!

Vegetariërs maken een enorme denkfout
Stoppen met vlees eten als protest tegen dierenleed is dom. Het gaat er namelijk niet om of het dier voor je wordt gedood, maar hoe het heeft geleefd.
Dat betoogt Jenna Woginrich, voormalig vegetariër en nu een biologische boer, vandaag in The Guardian.


Wie maakt er hier een denkfout?

Vegetariërs zijn dus een beetje dom vindt Jenna Woginrich. Zij kopen geen vlees en daarom hebben zij juist géén invloed op de leefomstandigheden van productiedieren. Deze redenering lijkt mij op meerdere punten mank gaan.

Ten eerste gaat zij voorbij aan de enorme gevolgen die de bio-industrie heeft voor maatschappij, natuur, milieu en volksgezondheid. De kosten daarvan zijn niet verwerkt in de vleesprijs, maar worden afgewenteld op de maatschappij als geheel, inclusief de honderdduizenden vegetariërs die ons land telt. Dat geeft vegetariërs dus zeker recht van spreken.

Ten tweede, als je haar redenering doortrekt, mag je geen mening over een product hebben tenzij je het eerst koopt. Ik moet dus eerst bont aanschaffen voor ik antibont mag zijn of foute koffie kopen voordat ik een mening mag hebben over uitbuiting.

Ten derde vind ik het argument dat de vleesindustrie geen boodschap heeft aan dierenwelzijn treurig. Boeren verdienen hun inkomen dankzij hun dieren. Is het niet hun verantwoordelijkheid om deze dieren een levenswaardig bestaan te geven? Het lijkt mij iets te gemakzuchtig om de verantwoordelijkheid voor de misstanden in de bio-industrie geheel bij de consument te leggen.

Ten slotte is de stelling ‘Als wreedheid slecht voor de handel is, dan zal de handel simpelweg veranderen’, discutabel. Dieren zijn geen paperclips, maar wezens met behoeftes en emoties. Dat wreedheid tegen dieren acceptabel is zolang de handel daarbij floreert, is een afschrikwekkende gedachte. Dan ben ik maar liever een beetje dom.

’s Avonds aan de keukentafel...

‘Papa?!’ ‘Ja meisje.’ ‘Papa, meneer de Uil zegt dat dieren precies als mensen zijn.’ ‘Zei hij dat? Wat een domme uil zeg! Je moet niet alles geloven wat je op televisie ziet hoor! Geloof papa nu maar, dieren zijn níét hetzelfde als mensen. Dieren kunnen niet denken, praten of voelen. Hebben we dat pas niet in de Bijbel gelezen?’

‘Ja maar papa, meneer de Uil zegt ook dat dieren mensenwensen hebben en mensenstreken!’ ‘Amelie! Nu is het genoeg geweest met al die malligheid. Uit die televisie. Onmiddellijk! Het zijn allemaal fabeltjes. Je weet wat ik eerder heb aangegeven: God heeft me zelf verteld dat het goed is dat mensen over dieren heersen.’

‘Tante Glossy, oeps, tante Gerda zei pas in de krant dat varkentjes ook een, euh, in-trin-sieke waarde hebben. Wat betekent dat papa?’ ‘Dat betekent dat varkentjes het héél fijn vinden om zo snel mogelijk héél groot te worden, zodat ze per kilo mogen knallen in de supermarkt. Geloof me kind, dat is de droom van elk klein varkentje.’

‘Geloof me lieve kind, dieren hebben echt een heel fijn leven. Wist je bijvoorbeeld dat kleine geitjes en lammetjes heel veel van de wereld mogen zien? Ze gaan gezellig met z’n allen op reis in een auto, héél ver weg. Helemaal naar waar de zon altijd schijnt! En daar mogen ze eten zijn voor hongerige kindertjes. Is dat niet mooi? En nu je spekjes opeten!’

‘Papa...?’

‘Potjandikkie Amelie! Papa wordt zó moe van al die vragen. Weet je dan niet dat ik op een missie ben om Nederland te redden? Papa doet Gods werk en ik heb wel belangrijkere dingen te doen dan naar de vragen van eigenwijze kleine meisjes te luisteren. En je weet wat papa doet met meisjes die hun snaveltjes niet willen houden... .’

(G)een hond in de pot!

Iedere dag opnieuw stort het nare nieuws zich over ons uit, maar gelukkig kom ik af en toe toch ook een hoopgevend bericht tegen. Deze week was het dat de Chinese regering bezig is met een wetvoorstel dat het eten van honden- en kattenvlees verbiedt. Als groot liefhebber van het gezelschap van katten, kan ik dit initiatief alleen maar toejuichen.

Overal in de wereld eten mensen vlees, als ze het kunnen betalen tenminste. Wat voor vlees er op hun bord ligt, hangt grotendeels af van waar hun wiegje stond. Gevoeligheden over welke dieren we níét eten, krijgen we ook van huis uit mee. Voor een Hindoe is het eten van koeienvlees taboe, terwijl een moslim of jood geen varkensvlees zal aanraken. De gemiddelde Amerikaan zal never nooit een paardenworst verorberen en een Nederlander zal zijn tanden niet snel in een gebakken caviaatje zetten. Persoonlijk vind ik álle dieren, al dan niet knuffelbaar, te leuk om op te eten. Zelfs mijn katten krijgen niet om het even welk beestje voorgeschoteld.

Nu lijken veel Chinezen weinig kieskeurig te zijn met welke dieren ze als eetbaar beschouwen. Het gezegde dat ze alles eten ‘met vleugels, behalve een vliegtuig en alles met poten, behalve een tafel’, is ongetwijfeld niet zonder reden ontstaan. Zelfs beschermde of bijna uitgestorven diersoorten ontsnappen niet aan de kookpot, getuige een ander bericht deze week, dat een Chinees de allerlaatste in het wild levende Chinese tijger heeft opgepeuzeld. In de meeste culturen belanden gezelschapsdieren echter niet in de pan.

Maar zinniger dan te discussiëren over of we het eten van katten en honden wel of niet acceptabel vinden, is om ons bezig te houden met de vraag wat voor een leven vleesdieren hebben vóórdat ze in krimpfolie in de winkel liggen. Selectief huilen om schattige hondjes en katten die in Chinese wokken verdwijnen, zonder hetzelfde te doen voor de miljoenen dieren in de Nederlandse bio-industrie, zou hypocriet zijn. Niet alleen de kwaliteit van hun leven is belangrijk, ook hun laatste uren – en vooral ook hun dood – kunnen en moeten ‘beter’.

Dit neemt niet weg dat ik van harte hoop dat deze wet er in China door komt. Het is geweldig nieuws dat het onderwerp dierenwelzijn ook daar begint te leven. De Chinese Felixen en Blackies moeten helaas nog wel even geduld oefenen, want ook in het verre oosten draaien de ambtelijke molens langzaam.

http://www.ad.nl/ad/nl/1008/Planet-Watch/article/detail/459268/2010/01/26/China-haalt-honden--en-kattenvlees-van-menu.dhtml">

Klimaattop

‘Er is groots ingeslagen: coquilles, bergen kaviaar, foie gras (...)’
© RTL Nieuws.nl

Hoog tijd voor een dierenwelzijntop?!

Gezond modderen

Vieze varkens zijn het gezondst, zo concludeerden onderzoekers in Schotland na bestudering van de ingewanden van een aantal varkens. ‘Varkens die buiten leven en vaak in contact komen met bacteriën, hebben over het algemeen een beter immuunsysteem dan hun soortgenoten die in een geïsoleerde omgeving worden gehouden.’

De ‘vieze’ varkens liepen het grootste gedeelte van hun leven buiten, konden naar hartenlust rondscharrelen en in de modder rollen, terwijl hun meeste soortgenoten hun hele – vaak korte – leven binnen moeten doorbrengen. Daarbij kregen deze ‘schone’ varkens bijna dagelijks medicijnen toegediend. De moddervarkens bleken veel ‘goede’ bacteriën in hun darmen te hebben, volgens de onderzoekers de reden dat ze zo veel gezonder waren.

Ik ben geen wetenschapper en van de biologie van varkens weet ik ook helemaal niets af, maar ik had deze uitkomst ook wel kunnen bedenken. Is het echt zo opmerkelijk dat varkens die hun natuurlijke gedrag kunnen vertonen gezonder zijn dan soortgenoten die hun leven onder ‘klinische’ omstandigheden moeten slijten? Hoe relaxed en gelukkig zou u zijn als u met duizenden medemensen zou zijn opgesloten in een stal, hygiënisch en comfortabel op een betonvloer, zonder ooit naar buiten te mogen? Toegegeven, een infectie zult u niet snel oplopen met een dagelijkse shot antibiotica, maar hoe gezond zou u zich voelen? Is het de modder, en de bijbehorende bacteriën, die varkens gezonder maakt, of is het omdat ze domweg gelukkiger zijn omdat ze echt varken mogen zijn?