Oostvaardersplassen

Jagerslatijn

Al mijmerend over de samenstelling van mijn kennissenkring, vraag ik mij af of ik ook jagers ken. Ik tel in gedachten diverse koopjesjagers, een of twee carrièrejagers en zelfs een enkele rokkenjager, maar mensen die dieren de dood in jagen, die ken ik niet. O ja, ik heb een verloren neef die zijn eigen steaks schiet in het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

Zou ik niet in de Randstad wonen, maar in Gelderland of Twente, dan zou de kans dat ik jagers zou kennen alweer een stuk groter zijn. Er zijn er tenslotte zo’n 28 duizend in Nederland; toch al gauw 1 op 590 inwoners.

Jagers zien zichzelf graag als ‘beschermers’ van de natuur. Omdat in ons land de wolf in de achttiende eeuw al vakkundig werd uitgeroeid, vervullen zij graag de vacature van toppredator. Zonder hun inzet zouden de wildpopulaties volledig uit de klauwen lopen. Dat de jacht processen in de natuur en het natuurlijke gedrag van de ‘prooi’dieren ingrijpend verandert is niet belangrijk.

Nederland telt veel meer jachtlustigen dan plaatsen waar gejaagd mag worden. Daarbij gaan jagers niet met pensioen en komen er wel steeds jonge jagers bij. Het jachttoerisme ligt dus voor de hand. Voor een bedrag van 899 euro mag je drie dagen lang onbeperkt zwijnen en roofwild over de kling jagen aan de andere kant van de grens bij Idar Oberstein en Hundsbach. Lunch, diner en overnachtingen inbegrepen.

Opvallend in dit verband is dat de laatste tijd opeens wel erg veel stemmen opgaan om preventief te gaan afschieten in de Oostvaardersplassen. ‘Je moet er toch niet aan denken dat die dieren aankomende winter van de honger creperen!’ Brengen ze gelijk ook nog wat op, want wild heeft een grote economische waarde.

Het zou toch zonde zijn, al die heerlijke heckrunderlapjes, konikpaardenworstjes en hertenbiefstukjes die daar zomaar liggen weg te kwijnen...

Met dank aan Marcel Vossestein voor de achtergrondinformatie

Leven en dood in de Oostvaardersplassen

Vroeger wist ik alles zeker. Ik wist wat goed was en wat niet, wie gelijk had en wie ongelijk. (Ik had overigens vaak gelijk.) Nu, enkele decennia later, weet ik steeds minder dingen zeker. Wie zijn de good guys, wie de bad? In sommige gevallen is het overduidelijk, maar vaker wel dan niet liggen de zaken niet zo zwart-wit. Ben ik voor de Israëliërs of de Palestijnen? Ik neig naar de laatsten, maar vooral omdat ook ik wel eens een Israëlische uzi op mijn hoofd gericht heb gehad.

Met dilemma’s en ethische vraagstukken op het gebied van dierenwelzijn is het niet anders. Ik ben faliekant tegen de plezierjacht. Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand er genoegen in schept om andere schepsels te doden, uitsluitend voor de kick. Maar vind ik jacht in alle omstandigheden verwerpelijk? Wat vond ik bijvoorbeeld van de hele Oostvaardersplassendiscussie die pas de gemoederen bezighield? Toekijken of ingrijpen? Bijvoeren of afschieten? Natuur of dierenwelzijn?

De voor- en de tegenstanders wisten het zeker. Zij droegen argument na argument aan om hun eigen standpunt te ondersteunen. En ik? Ik kon geen andere conclusie trekken dan dat béíde partijen steekhoudende argumenten hadden. Waar op basis van argumenten geen keus gemaakt kan worden, rest alleen nog de emotie. Als ik een hert was, waar zou ik dan voor kiezen? Maar ik ben geen hert en ik kan helaas ook (nog?) niet met dieren praten. In dit geval bood ook de emotie geen soulaas.

Het is moeilijk te geloven dat zo kort geleden dieren live voor de camera de hongerdood stierven. De beelden staan nog op mijn netvlies gebrand. Nu, krap zes weken later, barst het ook in de Oostvaardersplassen weer van het nieuwe leven. De doodzaaiende winter heeft plaatsgemaakt voor de levensbrengende lente. De dans van leven en dood stopt nooit en het is niet anders met de ethische vragen op het gebied van dierenwelzijn waarmee mensen zichzelf opzadelen. Ik ga maar alvast duimen voor een zachte winter.