De wijklijn en de zaak van het gedumpte konijn

‘Goedemiddag. U spreekt met de Wijklijn. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Hallo, met Nettie. Ik wil een gedumpt konijn melden. Ik heb de dierenambulance al de hele dag geprobeerd, maar die is onbereikbaar.’

‘Juist. En waar heeft u het dier precies gevonden?’

‘In het Wantijpark.’

‘Sorry, parken staan niet in mijn beslisboom. Ik heb een straatnaam nodig.’

‘Het is een groot park. Er liggen meerdere straten omheen.’

‘Ik moet echt een straatnaam invoeren, anders kan ik niet verder in de beslisboom.’

‘Momentje, dan googel ik het even. ... Doet u maar de Baden-Powelllaan. Daar is de hoofdingang.’

‘Baad-en-paullaan.’

‘Baden-streepje-Powelllaan. Met drie ellen.’

‘Baden-streepje-Paullaan?’

‘Nee, bee aa dee ee en streepje... . Weet u wat? Doet u maar de Badweg. Bee aa dee wee ee gee.’

‘Badweg. Gevonden! Die staat wel in de beslisboom. Heeft u een huisnummer?’

‘Het park heeft zover ik weet geen huisnummer.’

‘Geen nummer dus. Eens kijken, u zei dat u een konijn gevonden heeft? Waar precies?’

‘In de bosjes vlak bij de hoofdingang aan de Baden-Powelllaan. Dat is dus aan de andere kant van het park vanaf de Badweg.’

‘In de bosjes. Tja, hoe vul ik dat nu weer in? Kunt u wat specifieker zijn?’

‘Doet u dan maar bij de geitenwei. De eerste bosjes links aan de straatkant van de geitenwei. Als het druk is in het park zit hij ook wel eens achter het hek, op het grasveld.’

‘Oké. En het gaat om een dood konijn?’

‘Nee, het is een levend konijn. Iemand heeft een tam konijntje in het park gedumpt.’

‘Dumpen staat niet in mijn beslisboom. Als hij nou dood was, die mogelijkheid heb ik wel. Dode dieren halen wij op. Maar hij leeft.’

‘Ja, mevrouw hij leeft. Nóg wel. Maar dat zal niet lang meer duren als niemand hem vangt.’

‘Ik ben bang dat u toch de dierenambulance moet bellen.’

‘Dat heb ik gedaan. De hele dag. Maar die is onbereikbaar. Daarom bel ik u. Kan de Wijklijn dan helemaal niets doen? Of kunt u het misschien aan de juiste instantie doorgeven?’

‘Nee, het spijt me, die mogelijkheid geeft de beslisboom niet. Goedemiddag!’

Gerelateerd artikel: Wegwerpkonijn

Koetje erbij?

Het is al even crisis in makelaarsland. Vastgoedverkopende dames en heren moeten tegenwoordig sloven voor hun commissie. Makelaars klagen steen en been over de stagnerende huizenverkoop en de dalende prijzen. Ze vragen zich vertwijfeld af: hoe verkoop ik een huis in deze zware tijden?

Ook een gratis luxekeuken of stoffering naar keus kan potentiële kopers niet meer verleiden. Hoog tijd om creatieve oplossingen te bedenken. Zoals de projectontwikkelaar van Buitenhoeve in de Helmondse wijk Brandevoort deed. Hij besloot om levende have in de strijd te gooien. Zijn huizen worden opgeleverd inclusief gazon ‘met gratis konijn voor de kinderen'.

Zelfs een ‘bewust’ aangeschaft konijn loopt een behoorlijk risico op ‘dumping’ zodra de kinderen er niet meer naar omkijken, het beestje toch niet zo knuffelbaar blijkt te zijn of wanneer de vakantie voor de deur staat. Ze worden zonder pardon over het hek gegooid bij de kinderboerderij, achtergelaten in het park of in een afvalcontainer. Soms met hok en al.

Een gratis konijn, pfff, hoe gewoontjes moeten ze gedacht hebben bij Het Betere Boerenerf: ‘Wij zijn makelaars met passie voor woonboerderijen. We houden van het Hollandse landschap. (...) en daar mag een mooie zwartbonte koe natuurlijk niet in ontbreken. (...) Daarom krijgt u die er van ons gratis bij ... .’

Het ongevraagd cadeau geven van dieren is verkeerd en mag niet. De aanschaf van een dier is een verantwoordelijkheid voor het leven en mag nooit lichtzinnig gedaan worden. Nog niet overtuigd? Lees dan het verhaal van verjaardagscadeau Schnelle Frida.

Operatie Nijntje

Hoe vang je een konijn? Deze vraag hield me wekenlang bezig. Sinds de dag dat ik het ‘wegwerpkonijn’ voor het eerst zag rondhupsen in het park. ‘Gewoon in z’n nekvel grijpen’, was het advies van voorbijgangers. ‘Grijp hem waar je maar kunt. Desnoods aan zijn oren', adviseerde de professionele dierenvanger die ik om hulp had gevraagd. Ze vangt alles, van aalscholvers tot hangbuikzwijnen. Ook zij probeerde het beestje meermalen te vangen. ‘Een wilde kat vangen is makkelijker dan een konijn’, verzuchtte ze toen we het nog een keer samen probeerden.

Gewapend met mijn rode Gourmet-kattentas en een zak Crunchy krokante muesli loop ik voor de zoveelste keer naar het park. Het is zondagavond en het regent een beetje. Het konijntje zit niet in de bosjes waar ik hem meestal zie. Dan spot ik hem in de dierenweide. Een geitje geeft hem net een speels kopstootje; een knobbelgans blaast naar hem.

Ik ga op een bankje bij het hek zitten en roep hem. ‘Hee lief! Kom maar hier. Ik heb lekkere brokjes.’ Ik denk aan het advies van de Dog Whisperer. Je moet denken aan wat je wilt dat er gebeurt. Niet aan waar je bang voor bent dat gebeurt. Ik visualiseer dat hij zelf de kattentas in loopt en dat ik die dan vliegensvlug dichtrits. Even later kruipt hij onder het hek door en komt hij aangehuppeld. Muesli, yummie! Hij heeft me al zo vaak gezien dat hij weet wat voor lekkers ik bij me heb.

Ik hoor de woorden van Cesar Millan in mijn hoofd, terwijl het konijntje steeds dichterbij komt. Hij besnuffelt de tas van alle kanten. Het duurt even voor hij de open flap heeft gevonden. Voorzichtig steekt hij zijn kopje in de tas en grist een brokje weg. Hij peuzelt het buiten bereik op. Geduld, maan ik mezelf. Geduld! Elke keer loopt hij iets verder de tas in. Ik sla toe...

Nog beduusd door mijn plotselinge succes, sta ik een halfuur later met mijn vangst in de opvang. Er staat al een hok voor hem klaar. ‘Beetje mager, een loopoog, maar verder gezond’, is de diagnose van Hannie, de vrouw die zich over hem wil ontfermen. ‘Ik zal goed voor hem zorgen.’ Ik geloof haar, maar het kost me moeite om hem achter te laten.


Deze week ben ik bij hem op bezoek geweest. Hij is bij de dokter geweest. Zijn traanbuis is doorgespoeld en hij is gecastreerd. Hij heeft veel geslapen hoor ik. Hij laat zich nu zonder problemen oppakken en ik aai hem langdurig. Ik ga hem missen ‘mijn’ konijn. Als ik wegga, ligt hij uitgestrekt en diep in slaap tegen de zijkant van zijn kooi. Voorpootjes opgetrokken onder zijn kin. Zijn witte neusje beweegt; hij droomt. ‘Je mag hem zo vaak je wilt komen bezoeken’, roept Hannie me na. De schat...

Wegwerpkonijn

‘Maar papa, waar moet hij straks slapen?’ ‘Zie je die stal daar? Daar ligt allemaal lekker hooi in. Net als in zijn eigen hok. Kan hij gezellig bij de geitjes en de schaapjes liggen ’s nachts.’ ‘Maar wie gaat hem nu zijn eten geven?’ ‘Geen probleem jongen, zie je die weide daar? Er is zo veel te eten hier! Echt geloof me, dit is een paradijs voor konijntjes. Eigenlijk is dit veel leuker voor hem dan zijn hok in de achtertuin. Hier is hij in de natuur en kan hij rennen en springen zo veel hij wil. Kom, zet hem nu maar neer in dat bosje daar. We moeten nog veel doen voordat we naar de camping gaan.’ ‘Maar...’ ‘Kom op nou. Stop met zeuren. En niet huilen! We kopen gewoon na de vakantie gewoon een nieuwe. Doen we dan een zwarte. Oké?’

Dit gesprek stelde ik me voor toen ik voor de zoveelste keer een tam konijntje zag rondhupsen in het park. Gedumpt door ‘zijn’ mensen. Ik probeer me voor te stellen hoe het moet voelen voor het beestje, zo in de ‘natuur’. Waarschijnlijk heeft hij voordat zijn baasjes hem hier achterlieten, nooit iets anders gezien dan de binnenkant van een hok. Misschien kreeg hij een paar minuten per dag aandacht. Misschien ook niet. En daar zat hij dan. Dag in dag uit door de tralies te kijken van zijn mogelijk veel te kleine hok. Zonder gezelschap, zonder afleiding.

En nu is hij hier. Hij is geen wild konijn. Hij heeft niet geleerd wat de gevaren zijn van een leven in het wild. Overal dreigt gevaar. Sommige gevaren heeft hij al leren kennen, en ternauwernood overleefd. Er vliegt bijna dagelijks een hond achter hem aan. Tot nu toe heeft hij ze allemaal weten te ontlopen, de rovers. Geen hond, kat, reiger of kraai heeft hem te pakken gekregen en verscheurd. Wat hij niet weet, is hoe hij droog moet blijven in de onafgebroken regen. Hoe hij zich warm kan houden ’s nachts. Het hooi, dat hij nodig heeft om te overleven, ligt achter het hek, in de geiten- en schapenstal zo’n 50 meter verder.

Was zijn leven eerder waarschijnlijk dodelijk saai, nu heeft hij stress. 24/7. Als andere dieren hem niet te pakken krijgen, zal hij sterven van de honger, kou, stress of een infectie. Zijn baasjes hebben hem hier achtergelaten om langzaam dood te gaan. Voor een paar euro per dag hadden ze hem tijdens de vakantie naar een opvang kunnen brengen. Voor een paar tientjes naar een asiel. Maar ja, dat kost geld. Meer geld dan een nieuw konijn. En op vakantie gaan is al zo duur...