De Geit

Op mijn lijstje van meest favoriete dieren staat al sinds Dekkersheugenis De Kat op nummer 1, op de poot gevolgd door De Geit. Geiten zijn katten op hoeven; dezelfde eigengereidheid, dezelfde nieuwsgierigheid. Ik ben er dol op. Omdat het houden van een geit in de achtertuin niet erg praktisch is, heb ik een kat en ga ik ‘mijn’ geiten een paar keer per week bezoeken in het park.

Nell van restaurant De Gulle Waard in Winterswijk is ook dol op geiten. Slow gestoofd of gedroogd als ham. ‘Glorieus vlees’, volgens de recensent van de Volkskrant. Ik moet hem op zijn woord geloven, want zoals de meeste Nederlanders, heb ik nooit geit gegeten. Toch vreemd in een land waar de intensieve geitenhouderij al jaren explosief groeit. De ‘geitocide’ van vorig jaar heeft dan wel even roet in de geitenmelk gegooid, maar nu staatssecretaris Bleker het ‘levenslange’ fokverbod met jonge geiten gaat opheffen, is het weer back to business.

Die business is zuivel: geitenmelk en -kaas, niet geitenvlees. Maar er kan geen zuivel zijn zonder een regelmatige stroom babygeiten, en de helft daarvan zijn nu eenmaal jongetjes. Vele duizenden per jaar. De bokjes gelden als waardeloos restproduct en verdwijnen kort na hun geboorte naar een mesterij of in de vrachtwagen richting Zuid-Europa. Daar lusten ze er wel ham van, of kotelet.

Het transport van levende dieren door de hele Europese Unie is een van de meest dieronvriendelijke kanten van de bio-industrie. Wat te doen? De keuze komt neer op het wel gaan eten van De Geit, of het niet meer eten van de kaas van die geit, waarbij keuze 1 voor deze vegetariër uiteraard geen optie is. Maar misschien is een betere vraag of in een land waar er nauwelijks koks als Nell te vinden zijn überhaupt wel een intensieve geitenmelkindustrie thuishoort.

Aangehaald

‘All animals are created equal, but some are more equal than others’
George Orwell, uit: Animal Farm

Gij zult niet doden

Het zesde gebod is niet het moeilijkste gebod van de tien om je aan te houden. Veruit de meeste mensen gaan door het leven zonder een medemens om te brengen. Ik moet bekennen dat ik er ooit wel moordlustige fantasieën op nahield, zeker waar het ging om een bepaalde (nu al jaren ex-)collega, maar om ze ook uit te voeren leek me toen niet zo’n goede carrièrezet.

Het naleven van het door mij ingestelde gebod 6a: ‘Gij zult ook geen dieren doden’ lukt ook heel aardig. Ik heb zelden moedwillig een dier gedood. Eten doe ik ze ook niet, want ook een dier laten doden zodat ik het kan opeten, valt onder nummertje 6a. Wilde ik vroeger in de lente nog wel eens een massaslachting aanrichten onder legers vraatzuchtige weekdieren in mijn tuin; tegenwoordig hebben zelfs slakken niets meer van mij te vrezen.

Op dit moment genieten nog niet alle ongewervelden bescherming onder het gebod. Muggen verdienen wat mij betreft de doodstraf als zij zich binnen de klamboe in mijn slaapkamer wagen. Wezens die mijn bloed, of nog erger dat van huisgenoot Scarface willen drinken, maken een grote moordzucht in mij wakker. ’s Avonds doorzoek zijn vacht met eenzelfde verbetenheid als waarmee mariniers het Tora Bora-gebergte uitkammen op zoek naar Bin Laden.

En krijg ik dan zo’n bloeddorstige creepy crawler te pakken, dan gooi ik hem met plezier in een bakje kokend water; iets wat ik een kreeft of garnaal nooit zou aandoen. Maar als ik moet kiezen tussen het welzijn van mijn maatje en het leven van een vlo, dan kies ik voor het eerste. Geen twijfel over mogelijk. Een bekering tot jaïnist zit er dus nog even niet in...

Al te bont!?

Sinds een maand is kraken verboden in Nederland. Dit terwijl het nog niet zo lang geleden gezien werd als een heilige plicht om het grote maatschappelijke onrecht van leegstand te bestrijden. Politici mogen nu dingen roepen waarvoor ze 15 jaar geleden een veroordeling aan hun broek hadden gekregen. Wat acceptabel is of ongepast staat niet vast en met een veranderende tijdgeest kunnen gevoeligheden veranderen in ongevoeligheden en andersom.

Mode is per definitie veranderlijk, maar ook hier kan er sprake zijn van veranderende gevoeligheden. Dit geldt zeker voor bont. In de jaren tachtig/negentig was het dragen van bont uit den boze. Trotse bezitters van bontjassen konden zich alleen binnenshuis of op de meest elitaire gelegenheden in hun dierenvelletjes hullen. Op straat liep de bontdrager minimaal het risico om op zijn kledingkeuze te worden ‘aangesproken’. Bont dragen werd door de meerderheid gezien als not done.

Tijdens zijn recente wintershow showde Mart Visser diverse winterse creaties met bont. Alleen al met deze collectie is deze zelfbenoemde ‘materialenfreak’ in zijn eentje verantwoordelijk voor de wrede dood van honderden chinchilla’s. Toute bekend Nederland verdrong zich langs de catwalk om zich aan al dat prachtigs te vergapen.

Afgelopen zaterdag telde ik tot mijn schrik in de gauwigheid drie jassen met bontkragen in een – zeker niet trendy – Dordts café. Gesneden uit de ruggen van een van de honderden wasbeerhonden die een paar maanden geleden gedumpt werden langs de A2 wellicht?

Bont is ‘gewoon’ geworden en weinigen schamen zich er meer voor om het te dragen. Vele miljoenen dieren zijn dit jaar na een kort en miserabel leven op een uiterst pijnlijke wijze omgebracht om tegemoet te komen aan de nieuwe modetrend. Ontwerpers, fokkers, in- en verkopers, kopers en dragers wassen hun handen in onschuld. Bont is in de mode en de mode moet je volgen, toch? Hen treft geen blaam: de dieren zijn simpelweg slachtoffers van de tijdgeest.

Kortafje

Zorgverzekeraars klinken steeds meer als politici. Je hoort alleen van ze als het tijd is om te kiezen en ze weten precies wat goed is voor mij, voor u en zelfs voor Nederland.

Aangehaald

‘Theorieën zijn altijd voorlopig. Ze kunnen nooit volledig “bewezen” worden, enkel gefalsifieerd’
Mark Van Hoecke

Stuur nú een brandmail aan de ChristenUnie

Dat nertsenfokverbod moet er komen!

Brabantse katten vogelvrij

De Provincie Noord-Brabant moet haar opdracht aan (hobby)jagers intrekken om alle ‘verwilderde’ huiskatten af te schieten. Het doodschieten van ‘verwilderde’ huiskatten is de zoveelste uitwas van het faunabeheer van de overheid. Wij vragen een ander beheer: zonder geweer.
Klik hier voor meer informatie over de petitie.

Aangehaald

‘Wreedheid jegens dieren is één van de meest kenmerkende zonden van een gemeen en onedel volk’
Alexander von Humboldt

TT-café

KortwegDekker verkeert niet vaak onder de mensen en al helemaal niet onder exemplaren van de onbekende soort. Dus toen Stadswandelaar mij vroeg om mee te gaan naar een TT-café, was ik daarvoor wel te porren. TT hoor ik je denken? Motoren, zij? Wees gerust, het café is niet eens bereikbaar over de weg, laat staan per motor.

Op de afgesproken tijd stond ik op een aanlegsteiger aan de rand van de Hollandse Biesbosch. Al snel verscheen de Heen en Weer Wolf met zijn schipper om de bocht in de rivier. Hij bracht ons naar het schiereiland aan de overkant, waar het natuurvriendenhuis ‘De Kleine Rug’ ligt. Dit is ook de plek waar het Transition Town Drechtsteden-zaadje moet ontkiemen, groeien en tot wasdom komen.

Naast de kruiden- en groentetuin, op een steiger op de scheiding tussen land en water, maakte ik kennis met een divers gezelschap. Gelijkgestemden die geïnteresseerd zijn in een gezondere en eerlijkere levensstijl. Mensen die vinden dat hun voetafdruk op deze aarde kleiner kan. Daar, onder het licht van een bijna volle maan, op de grens van zomer en herfst, genoot ik van de rivier, een glas wijn en inspirerende gesprekken.

Later die avond reed ik eindeloos rondjes in de wijk op jacht naar een parkeerplek. Uiteindelijk vond ik er vele straten verder een. Toen ik afsloot, zag ik een slak langzaam langs het bedauwde pantser van mijn bestelauto naar beneden glijden. Meegelift uit de Biesbosch. Terwijl ik me al verheugde op een volgend TT-café, is er voor hem geen weg terug. Hij zal zijn geluk in de stad moeten beproeven, als city slicker.



Transition Towns (TT’s) zijn lokale gemeenschappen (grote en kleine steden, dorpen, wijken, eilanden) die zelf aan de slag gaan om hun manier van wonen, werken en leven minder olieafhankelijk te maken. Piekolie en klimaatverandering zijn de belangrijkste drijfveren om in actie te komen voor verandering van onderop. TT’s werken aan oplossingen en laten zien hoe je die zelf organiseert. Het TT-concept doet een beroep op de eigen inzichten, wijsheid, creativiteit en ervaringen van gewone mensen en zijn gebaseerd op de kracht van de lokale gemeenschap.

Geknipt!

‘Misdadige hulp’ noemt de Vereniging tegen de Kwakzalverij de donaties die de Triodos Foundation deed voor de herbouw van een acupunctuurkliniek in Indonesië en een opleiding voor homeopathie in Kenia. De bank verdiende er een nominatie mee voor de Meester Kackadorisprijs. Dit is de prijs die de vereniging jaarlijks uitreikt aan een persoon of instelling die het meest de kwakzalverij bevorderd heeft.
Tja, homeopathie is natuurlijk een veel grotere bedreiging voor de mensheid dan de clusterbommen en ander wapentuig waarin de ‘reguliere’ banken beleggen.

Geknipt!

'Je koopt een plantje, zet het in de tuin en de verwoesting begint.'
Snuitkevers profiteren van de grenzenloze handel binnen Europa.

Geknipt!

'Voor paddenstoelen was het de beste zomer van deze eeuw'.
Toch fijn om te weten dat er ook nog mensen zijn die dolgelukkig worden van regen en mist.

Fashion victims

Lady Gaga is über cool; zo veel weet ik nog net van de internationale showbusiness. Ze durft ook alles aan te trekken en er gaat geen week voorbij of ze paradeert in een uitzinnige creatie over de een of andere rode loper. Maar als je zo over the top bent, is het lastig om op te blijven vallen. Om steeds weer iets te verzinnen waarmee je jezelf in de kijker kunt kleden. Daarbij is niets taboe en is er altijd wel ergens een grens te vinden die verlegd kan worden. Was dat wat ze dacht toen ze haar outfitje voor de cover van de Vogue Hommes Japan koos?

Nieuw is haar idee om zich te hullen in een ‘vleesbikini’ niet. Tyra Banks deed het al eerder in America’s Next Top Model. Zij liet de wannabe topmodelletjes, slechts gekleed in stukken rauw vlees, poseren in een slachthuis. De dieren die metamorfoseerden in deze weinig verhullende ‘kledij’ zal het worst wezen. Wat maakt het uit of je verdwijnt in het een of andere maag-darmkanaal of dat je eindigt als guitig hoofddeksel op Lady Gaga’s geblondeerde lokken?

De dierenrechtenorganisatie Peta kan het wel schelen: ‘No matter how beautifully it is presented, flesh from a tortured animal is flesh from a tortured animal. Meat represents bloody violence and suffering, so if that’s the look they were going for – they achieved it.’ Ik had het niet beter kunnen zeggen. Het gebruik van vlees als fashion statement dient geen ander doel dan te schokkeren. En het leven van productiedieren is al schokkend genoeg.

What’s next? Een fotoshoot op een Chinese bontfarm? De bloederige vachten van levend gevilde dieren om bevallige modellenschoudertjes gedrapeerd? Modellen verleidelijk badend in dierenbloed? De meiden die meedoen aan Benelux’ next top model zijn gewaarschuwd. Volgens presentatrice Daphne Deckers wordt de serie ‘dit seizoen nóg extremer’: de meiden moeten in ieder geval poseren tussen karkassen in een koelcel. Hoe cool is dat?

Vakantiewerk

Tijdens de grote vakantie was het weer alle pootjes uit de witte bontmouwen voor huisgenoot Scarface. Zelfs deze van nature luie je-weet-wel-kater ontkomt er soms niet aan zich in het zweet te werken. Je kunt het gerust een vakantiebaan noemen!

In onze straat wonen verantwoordelijke kattenmoeders- en vaders, die tijdens hun verblijf in den vreemde voor de thuisblijvende viervoeters netjes tafeltje-dek-je hadden geregeld. Met de zorg voor de inwendige poes zat het dus wel snor, maar de meeste zichzelf respecterende katten kunnen nu eenmaal slecht zonder hun dagelijkse portie TLC en menselijke aanbidding.

Nu is het in de Hof van Dekker ook buiten de vakanties fijn toeven, maar als de eigen familie om onverklaarbare redenen niet meer thuiskomt om je geregeld aan te halen, dan is de oplossing om wat vaker bij de buurbaas aan te kloppen. Dit tot groot chagrijn van Scarface, die zijn territorium (en baasje) niet graag deelt met andere aaizoekers.

Eigenlijk was hij fel tegen de extra aanloop, maar in zijn eentje was het onbegonnen werk om alle in- en uitgangen naar zijn tuin voortdurend te bewaken. Pfff! Zelfs een stoere ex-zwerver heeft maar twee paar klauwen om in te zetten. En dan ook nog al die extra patrouilles om te lopen ’s nachts... Hij beperkte zich dus noodgedwongen tot het uitdelen van enkele strategische tikken.

Gelukkig zijn sinds een week of wat alle baasjes weer netjes teruggekeerd op het eigen nest en zoeken Truus, Guus, Bubbles, Goofy en een stuk of drie vooralsnog naamloze buurtpoezen hun heil vooral weer op eigen bodem. De rust in de tuin is voorlopig weergekeerd. En Scarface? Die is nu wel heel dringend aan vakantie toe.